نمیدانم چرا آن روز باید سر از آنجا درمیاوردم.

بین  راه دسته گل رزی خریدم و به دنبال عاطفه راه افتادم ، اتاقها را یکی بعد از دیگری سرک می کشیدم تا به اتاقت رسیدیم.عاطفه تو را معرفی کرد هیچگاه آن لحظه فراموشم نمیشود ، چقدر به دلم نشستی ! گلها را با لبخندی که از قلبم نشات میگرفت به دستانت سپردم و تو هم با گرمی جوابم را دادی.

چقدر زود با هم اُ خت شدیم .گویی سالها در کنار هم روز گار سر کرده بودیم .

آن چشمان عسلی و موهای خرمایی ، آن دستان گرم که هنوز هم دستانم گرمی اش را محبوس خود کرده اند .چه روز به یاد ماندنی شد ، میدانم چشمانمان با هم کلی حرف ردو بدل کردند.

از من خواستی فردا  به ملاقاتت بیایم .تو هم اگر نگفته بودی  این کار را میکردم ، نمیدانم چه جاذبه ای در تو بود که مرا به خودش می کشاند.

فردا و فرداها ، هر روز و هروز وابسته تر شدیم ، گاهی تا ۱۱ شب کنارت می ماندم یادت می آید؟آنقدر می خندیدیم که صدای شکایت پرستاران در می آمد . یادت می آید می گفتی گل های رُز تو می خندند !و من می گفتم بیشتر از هر چیز عقلت را از دست داده ای و تو با اخمی که آن چشمهای خوشگلت را در بر می گرفت می گفتی " ببین می خندند" فقط گلهای تو این حالت را دارند . نمیدانم حتما می خندیدند !!

شانه های کوچکت که روز به روز کوچکتر میشد امانم را می گرفت و آن روز که نالیدی و نالیدم ، ضجه زدی و ضجه زدم .آن روزی که پاییز نامروت چنگی بر بهار موهایت زد .و بعد ابروهای کمانی ات را وبعد آن مژه های تاب خورده بر آن چشمان عسلی.

لعنت بر این زندگی.

نذر کردم هر پنج شنبه برای سلامتیت کمیل بخوانیم ،هربار که شروع میکردیم تو می گفتی به نیت سلامتی تو ! چقدر با هم جروبحث میکردیم . شیمی درمانی لامصب  توانت راگرفته بود کنارت می نشستم تا به شانه ام تکیه کنی . وگاهی اشک هایت را احساس میکردم.

.

.

آن روز تصمیم داشتم زودتر ملاقاتت بیایم هنوزم آن تب لعنتی رهایت نکرده بود ، برای همین عصر که برگشتم گل خریدم ،  "می دانستم آن موقع از صبح هیچ گل فروشی باز نخواهد بود" . نمیدانم چرا شب تا صبح کابوس های وحشتناک رهایم نمی کردند .چه روز دلگیری !وقتی برخاستم  مادرم لیستی از کارهای روزانه را که باید همراهیش میکردم آماده کرده بودند، بدون حتی ۱ ساعت وقفه که بتوانم گریزی بزنم وبیایم کنارت .(بیایم کنارت !!!)

در دلم غوغایی به پا بود .گویا خودم هم دلم نمیخواست بیایم ، روز بعد همین قصه تکرار شد اما به گونه ای دیگر . بگو چشم انتظارم بودی ؟؟؟! حتماٌ بودی

امروز  دلتنگت بودم خیلی زیاد حرفهایی در دلم سنگینی میکرد که میخواستم برایت بگویم آمدم تا آنجا با رُزهای قرمز ، آن ها را در اتاقت گذاشتم ، بگو باز هم می خندند یا نه ؟؟! 

فقط یک بازی بود

تا چشم گذاشتم

ناگهان

ناپدید شدی!

دیشب خسته وهلاک بعد از تقزیبا چند ساعتی رانندگی و اشتباه رفتن یه خروجی که منجر به ۵۰ دقیقه دور خودمون گردیدن شد  واز همه بدتر راه رفتن در فروشگاهها به دنبال اقوام گرام مادری برای سیاحت و خرید  که بنده هم فقط نقش راننده و راهنما را داشتم به منزل برگشتیم . از شدت سرمای وحشتناک آنقدر بد اخلاق شده بودم که فامیل گرام ترجیح دادند مابقی روزها را با من سپری نکنند به لطف و مرحمت خدا .

تا رسیدم سریع به آغوش مامان جون پریدم ( چی ؟؟!! نشنیدم دختر چی ؟؟! گفتین )یه لحظه یاد بچگی هام افتادم اون روزایی که خودمو تو آغوشش جا میدادم و با نفسهاش گرم میشدم  ویاد یه خاطره که مامان از اون دوران برام گفته بودن  .  میگفتن: بچگی هات موقع خواب کنارت دراز می کشیدم و برات آروم آروم  لالایی میخوندم و تو چشمات به جای اینکه بسته بشه درشت تر میشد و منو نیگاه میکردی یه بار گفتم عزیزم بخواب من برات میخونم تا تو خوابت ببره و تو با همون لحن کودکانت گفتی آخه مامان خیلی بد میخونی من خوابم نمیبره ...(عجب دوره و زمونه ای بوده، والا، بزن تو دهن بچه )

پ.ن.۱. راستش این روزا حوصله نوشتن ندارم یعنی کلی حرف دارم ولی نمیدونم چرا  بازم حرفم نمیاد.

پ.ن.۲. از قطره اشک عزیز تشکر میکنم  به خاطر  دعاهاشون براشون آرزوی خوشبختی میکنم و زیارتتون قبول.

پ.ن.۳. امروز هر چی خواستم براتون کامنت بدم نشد نمیدونم مشکل از اینجاست یا دوباره بلاگفا قاط زده.

پ.ن.۴. چقد خوشم اومده دارم مینویسم ولی  تصور میکنم وقتی میخونید اخماتون تو هم میره و میگین اینا چیه نوشته همینه که هست آش خالتونه، فک کنم سردمه بازم .

پ.ن.۵. خاله جون دیدی چه روحی دارم.

پ.ن.۶. این همسایمون هم دچار غیبت شده ، شایدم اقدس خانوم به شهادت رسوندتش . گفتم هر شربتی رو نخور به گمونم مفقود الاثر شده .

پ.ن.۷. یه ذره دیگه بمونم لنگ کفشه که میاد سراغم  خوش باشین و شاد باشین مث شمشاد یاد یه دوست هم بخیر  شاید اومدن و خوندن .

بعدا نوشت . خدایی این نی نی رو الان دقت کردم من اینقدرا زشت نبودما  عکس بچگی های آنجلاجولیه نه تام کروز ، نه جنیفر شایدم علی دایی یا ...ولی من نیستم

چند شبی هیئت میرم  پای صحبتهای آفای دکتر سنگری مولف و محقق هستن  حرفاشون به قدری شیرینه که دلم میخواد ساعتها طول بکشه  من نمیدونستم که برادر حضرت عباس به نام محمد حنیفه همیشه به امام حسین میخواستن خط بدن  بهشون می گفتن کربلا نرید  و خودشون هم همراه نشدن  در صورتی که حضرت عباس از امام حسین خط می گرفتند ومیگن تا کربلا ایشون بیشتر سکوت میکردن.

نمیدونستم که وقتی امام حسین به راه می افته لباس پیغمبر رو میپوشه در مکه و در کربلا هم لباس ایشون رو میپوشن.نمی دونستم یه شاعر ایرانی به نام اسام همراه امام حسین در کربلا بوده .  واینکه علقمه (فرات) تا خیمه ها فقط ۵۰۰ متر فاصله داشته .نمی دونستم هیچ انقلابی کوتاه تر از کربلا نبود میگن روز عاشورا اذان صبح ساعت ۴ و۴۰ دقیقه و اذان ظهر عاشورا ساعت ۱۱و۴۷ دقیقه بوده یعنی ۷ ساعت و ۷ دقیقه و غروب عاشورا ۵ و ۳۸ دقیقه کل انقلاب کربلا ۱۱ تا ۱۲ ساعت به طول انجامید.

کربلا برای نالیدن  تنها نیست برای بالیدن است و با کربلا باید رشد کرد .

به نیت  هم زیارت عاشورا بخوانیم وبرای هم دعا کنیم .

چه غریبم ! این روزهاغربت بیش از هر وقت دیگری  گلویم را می فشارد.

امشب چه نوایی در خیابانهایتان  به گوش میرسد ؟! در خیابانی که من ساکنش هستم صدای شاد ومستانه مردمی لائیک را می شنوم صدای قهقهه های مستی شان را .کوچه هایتان این روزها بوی حسین  گرفته همه جاسیاه پوش باید باشد ، خیابان ما غرق نورهای رنگی است ومردم در انتظار خوشگذرانی تعطیلات کریسمس. چقدر متفاوت !! برایم بگویید !از آن هیئت ها و دسته های عزاداری ،از آن کودکانی که سربندهای یا حسین به سر می بندندو با عشق حسین به عزاداری میروند .

چقدر دلم میخواست امشب چون تو عزادار حسین باشم

باز طوفانی شده دریای دل

موج سر بر ساحل غم میزند

باز هم خورشید رنگ خون گرفت

بر زمین نقشی ز ماتم میزند